Zaczynamy! Ostatni film, jaki oglądałam - "Emma"

Zaczynamy z opóźnieniem, ale zaczynamy. Opóźnienie nie z mojej winy, a przeklętego dostawcy internetu, którego przegoniła burza. Właściwie to spalił mi się router. Nie, nie stanął w płomieniach.

A więc Za mną czytelniku!, cytując mistrza Bułhakowa. Ostatni film, jaki zdarzyło mi się oglądać, to Emma na podstawie powieści Jane Austen. Produkcja, lat 19, w reżyserii Diarmuida Lawrence'a, produkcji BBC, z Kate Beckinsale w roli głównej - tytułowej.

http://s.cdon.com/media-dynamic/images/product/001/238/1238215.jpg

Nie wiem, jak to właściwie możliwe, ale Brytyjczycy, kiedy kręcą któryś ze swoich heritage films czynią pewne, im jeno znane, uroki, tańczą nad ogniskiem, a z płomieni wyłaniają się ich tajemnicze potwory. A zwą te potwory KONSULTANTAMI. Tak, drodzy państwo, BBC nie wymyśla sobie strojów, nie uzurpuje prawa do pisania historii na nowo, odtwarza zwyczaje i jakieś 99% widzów wcale a wcale nie uważa ich filmów za nudne. Jakże to możliwe, skoro na naszym rodzimym podwórku
a) o tak zwanych zwyczajach, obyczajach i konwenansach nikt niczego nie wie,
b) a nawet jeśli wie, to i tak ma je w nosie, albowiem pełnią one li i wyłącznie funkcje ozdobnika.

A czy nie powinny? Reżyser ma wszak licentia poetica, nie musi "uprawdopodabniać" swojego dzieła, jeśli mu to nie na rękę. Fani Jane Austen nie powinni się burzyć, jeżeli zmienia coś w powieści, ma wszak prawo.
Otóż tak, ma prawo. Ma święte prawo, które jest ograniczone li dwoma słowami: pomysł i konwencja. Jeżeli twórca filmu (nie zawsze jest to reżyser, w przypadku BBC mamy przykład wymuszania pewnej linii interpretacyjnej przez wytwórnię, podobny przypadek to choćby Val Lewton, który był pomysłodawcą lwiej części wyprodukowanych przez siebie filmów, takich jak Wędrowałam z zombie czy Ludzie-Koty). Ogólnie, jeżeli jego pomysł zasadza się na tym, że "moja wyobraźnia jest nieograniczona, mogę wszystko, a to jak się wtedy żyło nie jest istotne - to wcielenie tego pomysłu w życie będzie miało raczej mierny skutek. Istnieje subtelna różnica pomiędzy tumiwisizmem a własną interpretacją. Jeżeli zaś pokaże swoje spojrzenie na pierwowzór - najczęściej książkowy - odczyta go w nowatorski sposób - to prosim, prosim uprzejmie, zmieniaj pan, co tylko chcesz.

Koniec dygresji. Teraz o filmie.
Z produkcjami BBC mam ten problem, że są to wszystko bardzo poprawne filmy, które uwielbiam oglądać, świetnie się przy tym bawię, a kiedy ktoś pyta mnie o ulubione dzieło, to nigdy o nich nie pamiętam. Może z wyjątkiem Dumy i uprzedzenia, którą ubóstwiam i uważam za absolutnie genialną ekranizację.

https://petticoatjunction.files.wordpress.com/2010/01/emma-bbc-1996.jpg

Nie da się Emmie nic zarzucić. Obsada jest rewelacyjna - Kate Beckinsale, szkoda że szerszej publiczności znana głównie z Underworld, kapitalnie wciela się w rolę rozkapryszonej młodej dziewczyny, uważającej się za dojrzałą, uwielbianą przez środowisko, ale jednocześnie życzliwej ludziom i bardzo sympatycznej. W swojej roli jest po prostu urocza; młoda kobieta, która pragnie być traktowana jak dorosła, ale wszyscy wokół widzą w niej dziewczynkę. Za wszelką cenę pragnie swatać wszystkich dokoła, nie dostrzegając szczerych uczuć. Zaślepiona w swojej dobrej wierze, nie ma zamiaru nikogo słuchać ani na nikim się wzorować. Partnerujący jej Mark Strong całkiem nieźle odnajduje się w roli galanta z końca wieku XVIII. Opanowany, powściągliwy, czuwa nad główną bohaterką, szanując ją, ale zdając sobie sprawę z jej lekkomyślności. Upomina ją, ale zależy mu na jej przyjaźni, nie chce jej stracić. Samanthę Morton (filmową Harriet Smith) uwielbiam, to jedna z moich ulubionych aktorek, Delikatna, subtelna przyjaciółka Emmy, nieśmiała, trochę niezdarna, ale pełna wdzięku.
Muzyka pasuje, zdjęcia śliczne, montaż absolutnie poprawny. Flagowy heritage film. Więc czego tu brakuje? W zasadzie... filmu. Bo moim zdaniem - film to jednak coś więcej niż ruchome ilustracje. To odrębne dzieło sztuki, nie służy powieści, może ją uzupełniać, może z nią polemizować, ale jej, na litość borską, nie służy. Między produkcją, gdzie książka zainspirowała twórcę, a produkcją, gdzie twórca wiernie przekopiował każdy kadr - jest spora różnica. Mniej więcej taka, jak między filmem poprawnym, a filmem dobrym.

Stare to już pewnie... WYZWANIE

Przeglądając wielbionego i hołubionego przez mnie bloga Królowej Matki, natknęłam się na stareńkie już (sprzed roku, wszak w sieci to wiek!) wyzwanie. Prezentuje się ono następująco

I zdało mi się tak kuszące, że nie mogę się powstrzymać - stanę nad przepaścią tudzież rzucę się na głęboką wodę i podejmę to karkołomne wyzwanie :)

Może skrobnę cosik o mnie :)

Będzie krótko, zwięźle i na temat - jestem:

a) kinomaniaczką,
b) wielbicielką musicali,
c) bierną (li i wyłącznie bierną) fanką łyżwiarstwa figurowego,
d) wegetarianką,
e) entuzjastką koloru różowego.

Uważam, że nie istnieją filmy niepotrzebne. Jednak jest znikomy odsetek produkcji, które na miano filmu nie zasługują, a więc szkoda na nie pieniędzy.
Uważam, że dobre kino nie jest przeintelektualizowane. Czytaj: film, którego przeciętny Kowalski nie pojmie nie jest dobrym filmem. Nie chodzi mi przez to, że przeciętny Kowalski (zabawne, że zazwyczaj "przeciętnymi" zwiemy ludzi, którzy w naszym mniemaniu są poniżej przeciętnej) - mlaskacz popcornu - pojmie w całości i wyłapie wszelkie subtelności, drugie, dziesiąte i n-te dno. Niet. Ale ten głupi, głupszy czy całkiem normalny Nowak zrozumie najbardziej powierzchowną warstwę tego dzieła. Słowem - genialny film nie jest bezsensownym zlepkiem obrazów, zrozumiałym dla reżysera i jego pamiętniczka. Jest jak głębokie jezioro: stoisz na brzegu - obserwujesz ładniejszą lub brzydszą powierzchnię; dobrze pływasz - możesz sprawdzić, jaki ma kształt, jakie skały są na dnie i jakiego koloru jest woda, kiedy się w niej zanurzysz.

O czym tu będzie...?

Myślę, że trudno to przewidzieć, ale przynajmniej za rok będzie do czego wrócić i z czym porównać. W zamiarze: głównie o filmach. Film fascynuje mnie jako dziedzina sztuki, zjawisko społeczne, zjawisko kulturowe oraz każde inne mądre pojęcie, które można by mu przypisać. Poza tym - może o łyżwiarstwie figurowym, którego jestem wielbicielką oddaną i zagorzałą. Może trochę o musicalach, które uważam za najbardziej zaniedbywaną i lekceważoną w naszym pięknym kraju formę sceniczną. A zapewne jeszcze o wielu innych, mniej lub bardziej pasjonujących tematach.

Dlaczego Mistrzyni Małgorzata?

Dlaczego Mistrzyni?

Albowiem, w przeciwieństwie do pewnej, ponoć w naszym pięknym kraju nad Wisłą i Odrą przeważającej, części przedstawicielek płci pięknej, absolutnie nie jestem skromna. Wręcz przeciwnie - właśnie czystym przypadkiem trafiliście na bloga osoby zarozumiałej, przemądrzałej i uważającej się za inteligentną. I na dodatek - o zgrozo! - żywiącej wzruszające wręcz przekonanie, że może swoimi przemyśleniami dzielić się z pewną częścią polskojęzycznego świata. Mówię, rzecz oczywista, o tych szczęśliwcach, rzekłabym, wybrańcach losu, których szalone i nieobliczalne wiatry internetu zagnały pod ten adres.

Dlaczego Małgorzata?

Ano, tu wyjaśnienie jest nieco łatwiejsze. Nie, nie tak mi na chrzcie dali. Za to na bierzmowaniu - a i owszem, sama sobie patronkę wybrałam (świętą Małgorzatę Marię Alacoque, jakby kto szperał w gąszczu Małgorzat z aureolą, zastanawiając się, którąż to sobie upatrzyłam). To po pierwsze. Po drugie, w pewnym uważającym się za inteligentny kręgu, do którego miałam niewątpliwą przyjemność należeć, zyskałam (z przyczyn niezupełnie mi wiadomych) ksywkę Margot.

Dlaczego Mistrz(yn)i Małgorzata?

Ponieważ pan imieniem Michaił, patronimikiem Afanasjewicz a nazwiskiem Bułhakow był i jest absolutnie największym geniuszem literatury wszech czasów. Jego talent literacki wyprzedzał swoją epokę. Urodził się w miejscu, które nie było w stanie uhonorować jego umiejętności - a z drugiej strony, gdyby urodził się gdzie indziej, jego opus magnum nigdy by nie powstało.
A gdyż - jak już mówiłam - jestem osobą całkowicie i kompletnie nieskromną, więc postanowiłam zaczerpnąć inspirację z tytułu tej, najwspanialszej jaka kiedykolwiek powstała, powieści, .